Archiwa kategorii: Gramy

4 rzeczy, których nie wiesz o dzwonkach

cymbałki1) Dzwonki to idiofon, którego pradawnym „ojcem” są starożytne dzwony. Ich transformacja przebiegała wielokrotnie, zaś jego najbliższym „krewnym” jest celesta. Dzwonki są instrumentem przypominającym klawiaturę fortepianu, z zazwyczaj dwoma oktawami metalowych płytek. Celesta, czyli analogiczny idiofon większych gabarytów, ma większy zakres brzmienia i jest częściej wykorzystywana w orkiestrach jako instrument perkusyjny.

2) Dzwonki to nie tylko instrument ze szkoły! Popularne kolorowe cymbałki nieodłącznie są pierwszym skojarzeniem, które nasuwa się na myśl, kiedy myślimy o dzwonkach. Jednak ten idiofon był wykorzystywany już u Mozarta, Debussy lub Prokofiewa, a także wielokrotnie przy tworzeniu muzyki filmowej, szczególnie do filmów animowanych.

3) Na dzwonkach możemy grać używając pałeczki o metalowej główce, dzięki czemu uzyskujemy klarowne brzmienie podobne do trójkąta. Poprzez położenie filcu na płytkach cymbałków dźwięki są tłumione i mają zupełnie inny odcień. Inną możliwością grania na dzwonkach jest uderzanie dłonią.

4) Dzwonki instrument to niewielka cicha zabawka, ale jakże wyraźna! Nawet Jimmy Hendrix oddał mu swój hołd wykorzystując go w głównej melodii w swoim utworze „Little Wing”. Dzwonki stanowią fantastyczne uzupełnienie zestawu perkusyjnego oraz każdego zespołu różnych stylów muzycznych.

Cowbell Origins, czyli skąd w muzyce wziął się krowi dzwonek?

CowbellZnany dziś wszystkim jako instrument perkusyjny, niegdyś był niczym innym jak tylko dzwonkiem uwieszonym na krowiej szyi. Mowa tu oczywiście o cowbellu, którego nazwę, muzycy zawdzięczają amerykańskim pastuchom. Jak to się stało, że cowbell przebył drogę od pastwiska do muzyki popularnej?

Pierwsze krowie dzwonki pojawiły się już 5000 lat p.n.e. Zanim zaczęto je tworzyć z metali, były wykonywane z materiałów ceramicznych. Choć ich nazwa jest ściśle związana bydłem, używano ich, by lokalizować różne gatunki wypasanych zwierząt. Do muzyki cowbell został wprowadzony na początku XX wieku przez dwóch kompozytorów: Austriaka – Gustava Mahlera i Niemca – Richarda Straussa. Obaj panowie zapisali dźwięki cowbella w swoich symfoniach w 1904 roku. W ten sposób, przydatne pastuchom dzwonki, stały się instrumentami używanymi na salach koncertowych. W latach 20. ubiegłego wieku, instrument z muzyki klasycznej, przedostał się do wczesnej, amerykańskiej muzyki popularnej. Jego dźwięki szybko rozprzestrzeniły się w gatunkach takich jak: afrokubańska i latynoamerykańska rumba, cha-cha, jazz, by wreszcie w latach 50. trafić do muzyki rockowej, gdzie znalazły swoje stałe miejsce.

Szczyt popularności cowbella przypadł na lata 70. i 80., jednak wielu perkusistów do dziś darzy go szczególnym szacunkiem. Nic w tym dziwnego, skoro prekursor gry na krowim dzwonku, Gustav Mahler, powiedział, że dźwięk cowbella brzmi jak ostatni odgłos, słyszany podczas podróży z ziemi do nieba.

Perkusja akustyczna – jak nauczyć się na niej grać?

perkusjaPoczątkujący muzycy często stoją przed pytaniem, na jaki instrument muzyczny powinni się zdecydować? Wybór perkusji akustycznej wiąże się z dużym nakładem pracy oraz cierpliwości. Jest to bowiem instrument bardzo wymagający. Jednocześnie granie na nim przynosi wiele radości oraz satysfakcji. Jak nauczyć się na nim grać?

Perkusja akustyczna nadaje muzyce rytm, który jest bardzo ważny dla każdej kompozycji muzycznej. Aby opanować go w odpowiednim stopniu bardzo ważna jest praktyka oraz trening. Dlatego perkusiści powinni bardzo dużo ćwiczyć. Nie wystarczą same lekcje gry na perkusji, które odbywa się raz czy dwa w tygodniu. Istotny jest także samodzielny trening w domu. W samodzielnej nauce wyćwiczyć powinno się podstawowe umiejętności, jak prawidłowe trzymanie pałeczek czy choćby granie podstawowych rytmów.

Ważna jest tak zwana rozgrzewka, która poprzedza rozpoczęcie gry na perkusji akustycznej. Wielu muzyków odbywa ją na przykład z obciążeniem na rękach, dzięki czemu przy prawdziwym już graniu odczuwają lekkość dłoni.

Początkujący perkusiści powinni odbywać swoje ćwiczenia muzyczne licząc. To pomaga w uzyskaniu prawidłowej orientacji muzycznej, co przyda się w dalszym rozwijaniu swojego talentu.

Budowa i opis cajon’a

cajon 2Cajon jest zbudowany w kształcie pudła, najczęściej prostopadłościanu. Do budowy pięciu z sześciu jego ścian używa się arkuszy drewnianych. Ich grubość wynosi od 1,3 centymetrów, do 1,9 centymetrów. Innymi słowy od 0,5 do 0,75 cala. Szósta ścianka jest ścianką uderzeniową, nazywaną inaczej płytą czołową instrumentu. Wykonuje się ją z cieńszej sklejki i przymocowuje śrubami do reszty. Najczęściej ma ona grubość około 3-4 milimetrów. Przez dokręcanie śrub lub luzowanie ich w górnej części płyty czołowej modyfikujemy brzmienie instrumentu, a także jego wrażliwość dynamiczną.

Cajon posiada tylną płytę rezonansową, zwaną także basową lub tapa. W niej wycięty jest otwór rezonansowy. Wewnątrz cajon’a znajdują się struny lub sprężyny werblowe. Dotykają one płyty czołowej (uderzeniowej). Dzięki temu podczas gry na instrumencie słyszymy specyficzny dźwięk szelestu, czyli tak zwany efekt werblowy. Dźwięk ten nazywany jest „snar”.

Całe pudło ma wymiary około 50 x 30 centymetrów. Dodatkowo w jego środku powinna znajdować się dodatkowa zabezpieczająca konstrukcja wykonana z drewnianych listewek, około dwucentymetrowych. Instrument musi być stabilny, ponieważ osoba grająca na cajon musi na nim usiąść.

Bongosy – instrument perkusyjny z Kuby

bongosyBongosy – gorące rytmy kubańskie
Bongosy to dwa bębenki o różnych wielkościach i średnicach, które są ze sobą na stałe połączone. Fachowe nazwy, które nadane zostały tym bębnom to „hembra” (kobieta) oraz „macho” (mężczyzna) – wywodzą się one z języka hiszpańskiego. Aby wydobyć z tego instrumentu dźwięki, należy ustawić je stabilnie między kolanami, a następnie energicznie uderzać w nie opuszkami palców. Jest to najpopularniejsza metoda gry na tych urządzeniach. Ten instrument perkusyjny wywodzi się z gorącej, egzotycznej Kuby – i z latynoamerykańską muzyką, pochodzącą z tego rejonu świata właśnie nam się kojarzy. Początki jego historii przypisuje na wiek XIX.

Jak nauczyć się poprawnie grać na bongosach?
Od grania na bongosach swoją przygodę z muzyką oraz z instrumentami perkusyjnymi zaczęło wielu muzyków. Na bongosach grać możemy nauczyć się samodzielnie – za pomocą licznych, znajdujących się w internecie filmów instruktażowych, które tworzone są przez profesjonalistów w tej dziedzinie. Te bębenki zdobywają coraz więcej miłośników – praktycznie na całym świecie. Dużo osób gra dla nich również czysto dla samej przyjemności – podczas podróży, czy imprez odbywających się na świeżym powietrzu.

Pozytywne cechy metronomu

metronomMetronom jest urządzeniem niezwykle potrzebnym każdej osobie, która to chce zostać profesjonalnym muzykiem i osiągnąć sukces w tejże kategorii. Metronomy mają bardzo wielką ilość zalet i walorów, co sprawia, że na pewno doskonale się sprawdzą nawet wtedy, kiedy zaczynamy naszą karierę od zera.

Idealny przyrząd do ćwiczeń
Urządzeń, jakimi są metronomy współcześnie ogromna ilość osób używa do ćwiczeń, ale także do komponowania. Nic w tym zaskakującego, albowiem urządzenie to pozwala nam utrzymać prawidłowe tempo gry. Jeżeli zaczynamy ćwiczyć i już od początku używamy tego przyrządu wówczas radzimy sobie o wiele lepiej, a dodatkowo dzięki niemu zawsze możemy utrzymać prawidłowe tempo podczas gry.  Kiedy więc chcemy grać z najlepszymi światowymi muzykami oraz osiągnąć sukces z całą pewnością warto jest używać tego właśnie przyrządu. Metronom pozwala nam nie tylko nauczyć się tempa, ale także kształtuje w nas podzielność uwagi, która w świecie muzycznym, a przede wszystkim kiedy gramy na perkusji na pewno jest bardzo przydatna.

Obecnie urządzenia te możemy kupić w każdym sklepie z instrumentami, ale także istnieje owa możliwość bezpłatnie za pośrednictwem Internetu. Warto, więc zaopatrzyć w owo urządzenie i cieszyć się z zalet, jakie nam daje.

Perkusja elektroniczna w Europie

yamaha_dtxPerkusję elektroniczną tylko w pewnym stopniu można utożsamiać z jej akustycznym odpowiednikiem. Posiada ona bowiem zupełnie inne właściwości i z jej pomocą można osiągnąć całkowicie odmienne brzmienia. Wszystko przez to, że każde uderzenie przekazywane jest przez specjalne moduły do syntezatora, poprzez który możemy w dowolny sposób zmodyfikować dźwięk. I choć wydawać by się mogło, że to nowa konstrukcja, to perkusje elektroniczne liczą już sobie ponad pięćdziesiąt lat.

Na pierwszym takim instrumencie zagrał Graeme Charles Edge, znamienity angielski perkusista zespołu The Moody Blues. Przykładem wysokiej jakości perkusji jest Yamaha DTX. Jej zaletą jest przede wszystkim to, że bez problemu możemy ustawić ją w mieszkaniu. Po pierwsze jest ona znacznie cichsza od perkusji akustycznej, a poza tym zajmuje mniej miejsca. Posiadając Yamahę DTX możemy organizować sobie próby muzyczne, nie sprawdzając przy tym odporności psychicznej naszych sąsiadów. To właśnie dzięki temu wielu muzyków decyduje się na przejście z akustyka na instrument elektroniczny. Poza tym w dobie ciągłego rozwoju muzyki i jej gatunków, korzystanie takiej perkusji daje nam nieskończoną liczbę możliwości kompozycyjnych.

Jak nauczyć się gry na perkusji?

perkusistaNauka gry na perkusji jawi się jako zadanie dość skomplikowane już choćby dlatego, że nawet w swojej podstawowej wersji zestaw perkusyjny składa się z kilku instrumentów. Nie oznacza to jednak, że osoby, które chcą opanować tajniki tej sztuki, są skazane na niepowodzenie. Przeciwnie, otwiera się przed nimi szereg możliwości i nie da się zaprzeczyć, że możliwość odkrycia sekretów, jakie kryje w sobie perkusja, jeszcze nigdy nie była tak dostępna dla szerokiego grona zainteresowanych.

Oczywiście, najlepszym rozwiązaniem wydaje się uczestnictwo w zajęciach prowadzonych przez profesjonalistów. Wielu osobom wydaje się, że wiąże się to z koniecznością wydawania niemałych pieniędzy, okazuje się jednak, że wiele warsztatów prowadzonych jest za darmo. Coraz większą popularnością cieszą się też poradniki publikowane w Internecie. Wiele z nich składa się wyłącznie z opisów technik gry, nie brakuje jednak również filmów, na których można przyjrzeć się, jak poszczególne czynności wykonują profesjonaliści.

Jak skonstruowany jest tamburyn?

tamburyn baskijskiTrudno nie zgodzić się z osobami, które uważają, że instrumenty perkusyjne przeżywają w ostatnich latach renesans swojej popularności. Sięgają po nie zawodowcy, okazuje się jednak, że zainteresowanie perkusją, tamburynem i bongosami jest charakterystyczne także dla amatorów. Oczywiście, nie wszystkie instrumenty perkusyjne charakteryzuje ten sam zestaw cech, a tym samym nie każdy można opanować z jednakową łatwością. Jeśli jednak w centrum zainteresowania amatora znajduje się tamburyn, osoba ta może mieć pewność, że ma ogromną szansę na szybkie opanowanie zasad jego działania.

Budowa tego instrumentu nie jest skomplikowana, choć pomiędzy poszczególnymi modelami istnieją pewne różnice. Najbardziej klasyczne tamburyny składają się zatem z obręczy, na którą, z jednej strony, naciągnięto skórę. Dawniej obręcz ta wykonana była przede wszystkim z drewna, z czasem jednak zaczęto produkować ją również z wykorzystaniem metalu. Typowe dla tamburynu są również specjalne poprzeczki wydrążone w obręczy. Umieszcza się na nich ruchome blaszki wydające charakterystyczny dla tego instrumentu dźwięk.